عهد ماخوذ
عهد ماخوذ
امام باقر(ع) درباره قول خدای عزوجل که فرمود:
ولقد عهدنا إلى آدم من قبل فنسی ولم نجد له عزما؛
و به راستی که ما قبلا از آدم عهد و پیمان گرفته بودیم، اما او نسبت به عهدش دچار نسیان و فراموشی شد و برای او در عمل به عهدش عزم نیافتیم، فرمودند:
«همانا اولوالعزم را اولوالعزم نامیدند، فقط به سبب آنکه وقتی خداوند درباره محمد(ص)، ائمه(ع) و درباره مهدی(عج) و رفتار و سیره اش از آنان عهد گرفت، آنگاه آنان نیز عزمشان را همانگونه که خداوند عهد گرفته بود، نشان دادند و به آن اقرار کردند.»
خودداری ابلیس از سجده بر آدم(ع) و عزمش برای اغواگری انسان ها و رهزنی آدمی از صراط مستقیم، در حقیقت به کین جستن و حسد ورزیدن ابلیس و پس از او پیروانش درباره عظمت و مکرمت پیامبر(ص) و اهل البیت(ع) برمی گشت؛ البته خداوند اجر و پاداش عبادت چندهزارساله ابلیس را نادیده نگرفت. پاداش عبادت چندهزارساله او در درگاه خداوند، تنها مجال ماندن تا روز وقت_معلوم بود و رخصتی از سوی خالق هستی به ابلیس برای آزمون و امتحان فرزندان آدمی تا دانسته شود که کدامیک از آنها پاسدار و حافظ عهد معهود و پیمان اخذ شده خداوند می مانند، کدامیک فریفته شده و از جمع مخلصان خارج می افتند و با پیوستن به قبیله_شیطان، همچون او مطرود و ملعون می شوند.
منبع:ملک_عظیم_خداوندی
مدرسه علمیه حضرت زینب کبری” سلام الله علیها ” ارومیه
